Dziś w ostatnią niedzielę roku liturgicznego, Kościół celebruje uroczystość Chrystusa Króla. Została ona ustanowiona przez papieża Piusa XI w roku 1925, czyli w 1600 rocznicę Soboru w Nicei, który dogmatycznie uznał równość Jezusa z Bogiem Ojcem. Papieska encyklika Quas primas ustanawiająca tę uroczystość jako przeciwstawienie się silnym tendencjom ateistycznym i laickim, które w tym czasie były bardzo popularne, wskazywała na Chrystusa jako Króla mającego władzę nad człowiekiem i całym światem. W obowiązującym obecnie formularzu liturgicznym uroczystość nabiera charakteru bardziej duchowego i eschatologicznego. Przede wszystkim czytania biblijne ukazują Chrystusa jako Dobrego Pasterza troszczącego się o swoje owce. Zmartwychwstały Pan, królujący nad całym wszechświatem, otwiera człowiekowi drogę do Królestwa Niebieskiego, do Domu Ojca. Człowiek realizuje swoje powołanie do życia wiecznego spełniając na ziemi czyny miłości. Czynna miłość otwiera bramy nieba. Królowanie Chrystusa wyraża się w zbawieniu człowieka. Przez swoją śmierć na krzyżu dał dowód miłości względem wszystkich ludzi i odpuszczając nasze grzechy pojednał nas z Ojcem oraz uczynił ludem wybranym, czyli królestwem i kapłanami Boga samego. Słowa antyfony na wejście zaczerpnięte z ostatniej księgi Pisma św. przedstawiają adorację Chrystusa Baranka i Króla w niebie: "Godzien jest Baranek, który był zabity, otrzymać moc i Boskie hołdy i mądrość, i siłę, i cześć" (Ap 5, 12). Hołd i uwielbienie, jakie Chrystus odbiera w niebie, przenoszą się również na ziemię i spełnia się zapowiedź Proroka: "Wszystkie narody, pokolenia i języki służyć Mu będą. Władza Jego wieczna, która nie będzie odjęta, a królestwo Jego nie zginie" (Dn 7, 14). opr.msk