Podstawową normą określającą prawidłowe warunki funkcjonowania państwa i samorządu, jest zasada pomocniczości. Wynika ona nauki społecznej Kościoła, zapisana jest w preambule konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Postulowana w Europejskiej Karcie Samorządu Lokalnego jako podstawa funkcjonowania samorządu terytorialnego. Powszechna akceptacja zasady pomocniczości jest wynikiem praktycznych doświadczeń, że model państwa i samorządu zarówno liberalnego, jak też nadmiernie socjalnego nie sprawdził się w organizacji społeczeństwa. Zasadę pomocniczości streścić można w określeniu: Tyle wolności dla obywatela ile możliwe, tyle pomocy ile konieczne. Źródłem i fundamentem tej zasady jest sama godność osoby ludzkiej, jej wolność i autonomia w życiu społecznym. Obywatel ma prawo oczekiwać od państwa, samorządu i wspólnot mniejszego rzędu wspierania jego inicjatywy i działalności, a nie wyręczania w działaniach, które może on podjąć sam i bez pomocy organizacji społecznych zrealizować. Nadmierna ingerencja Państwa pozbawiłoby go bowiem inicjatywy, samodzielności i możliwości czynienia wyborów. Społeczeństwo obywatelskie świadome swych praw i obowiązków jest przeto warunkiem dobrego działania samorządów, które są jednym z zasadniczych instytucji państwa realizującego zasadę pomocniczości. Wizja państwa kierującego się zasadą pomocniczości, stoi w opozycji do państwa liberalnego, gdzie działalność instytucji sprowadzona jest do minimum, zaś niemal cała sfera działalności pozostawiona jednostkom. W takiej sytuacji radzą sobie tylko silni, bezwzględni i bogaci. Polska, nasz powiat i miasto, musi troszczyć się o potrzeby ludzi. W szczególności dotyczy to bezpieczeństwa obywateli, zarówno wewnętrznego jak zewnętrznego, ochrony zdrowia, edukacji oraz pomocy, doświadczonym przez los, biednym. Na tym polega zasada solidarności, aby wspierać się nawzajem w realizacji celów społecznych. Wspierać w rozwoju godności i poszanowania praw każdego obywatela. M. Sokołowski