Drodzy Bracia Kapłani! Umiłowani Diecezjanie! Przeżywamy dzisiaj niedzielę Dobrego Pasterza i modlimy się gorąco o powołania kapłańskie, zakonne i misyjne. Ewangelia ukazuje nam Jezusa, który mówi o sobie, że jest Dobrym Pasterzem, że on jest bramą, że przyszedł po to, aby owce miały życie i miały je w obfitości (por. J 10, 7-10). Niedziela Dobrego Pasterza jeszcze raz w okresie wielkanocnym przybliża nam Ojca, który w Osobie Syna szuka zagubionych, gromadzi zabłąkanych, troszczy się o chwiejnych, dźwiga ciężar grzeszników i przyjmuje do wspólnoty. W obraz Dobrego Pasterza wpisuje się osoba zmarłego Ojca Świętego Jana Pawła II i nasz ból po jego stracie. Ale czy tylko ból? Wpisuje się również uczucie ogromnej wdzięczności całego Kościoła za Dobrego Pasterza. Przed swoją budującą śmiercią spieczonymi gorączką ustami był zjednoczony w modlitwie z całym światem i składał Bogu ofiarę z życia wypowiadając, jak Chrystus na krzyżu, słowa: „Wykonało się”. „Amen”. Odszedł od nas Jan Paweł II, Pasterz – naszego Polskiego Narodu, który szczególnie ukochał. Nie ma chyba potrzeby przypominać Wam, Najmilsi, tych licznych dowodów miłości Ojca Świętego względem Ojczyzny i naszej diecezji. Przez prawie 20 lat byłem w Rzymie ich naocznym świadkiem. Pozwólcie, że przypomnę jeden – troskę Papieża Polaka o swój naród po wprowadzeniu stanu wojennego i ogromne pragnienie odwiedzenia Częstochowy z racji 600-lecia Jasnej Góry. Miał przecież wobec naszej Matki i Królowej ogromny dług wdzięczności. 1. W szkole Maryi – Niewiasty Eucharystii Cały pontyfikat Ojca Świętego był przepełniony maryjnym zawierzeniem – Totus Tuus Sum – Cały Twój o Maryjo. W liście apostolskim Tertio millennio adveniente Jan Paweł II ukazywał Maryję jako wzór autentycznej wiary. Jej kult, jeśli jest właściwie rozumiany, nie może niczego ująć godności i skuteczności działania Chrystusa, Dobrego Pasterza, który daje swoje życie za owce i jest Jedynym Pośrednikiem między Bogiem i ludźmi. Maryja bowiem zawsze wskazuje na swego Bożego Syna i staje się dla wszystkich wierzących wzorem wiary autentycznie przeżytej (por. nr 43). „Wiara autentycznie przeżyta” na wzór Maryi jest w nauczaniu Ojca Świętego orędziem skierowanym do każdego wierzącego człowieka. Wskazuje on na Matkę Syna Bożego jako ideał wiary i tym samym zachęca do rozwijania oraz pogłębiania kultu maryjnego. Prawdziwa pobożność maryjna ze swej natury kieruje wiarę człowieka w stronę Chrystusa, przez co staje się ona „autentycznie przeżywana”. „Pośród istot stworzonych najlepszą nauczycielką wiary jest Najświętsza Maryja Panna. W obliczu ogromu miłości Bożej Maryja uczy nas ufnego zawierzenia; w obliczu Syna ukrzyżowanego i zmartwychwstałego wzywa nas do zjednoczenia się z Nim” (18 czerwca 2000 r.). Niejednokrotnie miałem możliwość towarzyszyć Ojcu Świętemu w modlitwie przed Najświętszym Sakramentem i koncelebrować Mszę Świętą. Uświadamiałem sobie wtedy, że w rozmodlonym sercu Jana Pawła II wiara, cześć do Najświętszego Sakramentu, kult Matki Bożej łączyły się w jedno. Znalazły one wspaniały wyraz w przygotowaniu i przeprowadzeniu obchodów Wielkiego Jubileuszu Roku 2000, aż do „wypłynięcia na głębię” (duc in altum), co tak wyraziście odzwierciedla list apostolski Novo millennio ineunte. Uzupełnieniem tego dokumentu jest list apostolski Rosarium Virginis Mariae i encyklika Ecclesia de Eucharystia vivit. Potwierdzają one, że Eucharystia oraz wiara są i powinny być ze sobą nieodłącznie powiązane w życiu każdego wierzącego, a także całej działalności ewangelizacyjnej Kościoła. Ojciec Święty jeszcze raz wskazał na Maryję jako Niewiastę Eucharystii i w Jej szkole polecił nam uczyć się naszego „amen” wypowiadanego podczas przyjmowania Komunii św., analogicznego do fiat Maryi wyrażonego w momencie zwiastowania. Mamy mówić „amen” jedynie Chrystusowi – Dobremu Pasterzowi – a nigdy grzechowi i temu co złe w świecie (por. nr 55). 2. Troska o „Piotrowe klucze” Prastare mozaiki w rzymskich świątyniach przedstawiają często św. Piotra, który składa klucze Zbawicielowi w ofierze. Czyni to w imieniu całego Kościoła. Dziękujemy Ci, Ojcze Święty, za to, że przez prawie 27 lat własną ofiarą uczyłeś każdego z nas, w jaki sposób okupywać „świadectwo Piotrowych kluczy”, dając przykład bojaźni Chrystusa oraz umiłowania apostolskich i misyjnych podróży, a było ich aż 103 – wśród nich ta w 1991 roku do Ojczyzny i do Radomia, w czasie której poświęciłeś budynek seminarium duchownego. Powiedziałeś wtedy: „Dedykuję Wam przyszły dokument poświęcony formacji do kapłaństwa” – chodziło o adhortację posynodalną Pastores dabo vobis. Przyrzekamy Ci, Wielki Rodaku, że w naszym życiu będziemy zawsze pamiętać, iż losy ludzkości i naszej Ojczyzny zależą w dużej mierze od tego, czy Kościół będzie wychowawcą ludzkich sumień, a klamrą Europy pozostaną nadal ludzie święci, którzy będą wołać również o naszą świętość. W tę wierność wpisuje się gorąca modlitwa w intencji Kościoła, który poprzez Kolegium Kardynalskie wybierze twojego następcę. Bracia i Siostry! W dniach konklawe wołajmy, z głębi naszych serc do Ducha Świętego o światło przypominając sobie słowa zmarłego papieża wyrażone w Tryptyku Rzymskim: «Tobie dam klucze Królestwa». Ludzie, którym troskę o dziedzictwo kluczy powierzono, zbierają się tutaj, pozwalają się ogarnąć sykstyńskiej polichromii, wizji, którą Michał Anioł pozostawił – tak było w sierpniu, a potem w październiku, pamiętnego roku dwóch konklawe, i tak będzie znów, gdy zajdzie potrzeba, po mojej śmierci… Ty, który wszystko przenikasz – wskaż! On wskaże. Przyjmijmy nowego papieża jako naszego, bo on będąc Głową całego Kościoła, stanie się Dobrym Pasterzem polskiego narodu, jako następca naszego Rodaka. 3. Wierność wyrażona dziełami Moi Kochani! Rada Stała Episkopatu Polski w ubiegłą środę zwróciła się do całego narodu w następujących słowach: „Mimo upływającego czasu, nadal trwamy na dziękczynieniu przed Bogiem za dar tego pontyfikatu. Rodzą się inicjatywy, zarówno w diecezjach, jak i poszczególnych środowiskach, zmierzające do upamiętnienia i pogłębienia ogromnej spuścizny duchowej, jaką nam pozostawił Jan Paweł II. Każda z tych inicjatyw jest cenna i godna przemyślenia, jeśli płynie z wiary i służy dobru wspólnemu. Zachęcamy zatem poszczególne wspólnoty, ruchy kościelne, parafie czy stowarzyszenia, by w harmonii ze swoimi biskupami podejmowały na własnym terenie konkretne dzieła dla upamiętnienia pontyfikatu Jana Pawła II, a zwłaszcza te, które wymagają osobistego nawrócenia”. W naszej diecezji jednym z dzieł będzie ośrodek formacyjno-edukacyjny – „Emaus” w Turnie k. Białobrzegów. Pragnę, by tam w niedalekiej przyszłości gromadziły się wszystkie wspólnoty naszej diecezji, aby kształtować swoje serca, zgłębiając papieskie nauczanie. Zapraszam Was, drodzy Kapłani, umiłowani Diecezjanie, do wielorakiej współpracy w dziele o nazwie „Diecezjalne Emaus”, które w wielkanocnym wymiarze będzie przypominało nam zawsze ukochaną Osobę Jana Pawła II oraz datę jego odejścia do Domu Ojca, w wigilię Niedzieli Bożego Miłosierdzia. Ks. kard. Joseph Ratzinger miał rację, gdy w dniu wyboru Papieża Polaka podkreślił, że stanie się on drogowskazem dla świata szukającego odpowiedzi na zasadnicze pytanie naszych czasów: Jak żyć dziś według zasad wiary? Po prawie 27 latach pontyfikatu można jedynie dodać, że zadziwiająca była troska Jana Pawła II o pełnię wiary, przejawiająca się w osobistym świadectwie i w bogactwie nauczania pasterskiego. Na współczesną chorobę, jaką jest kryzys wiary i moralności ogarniający coraz szersze kręgi ludzi, wskazuje on Eucharystię jako szczególne lekarstwo. Spotkanie z Jezusem Eucharystycznym dokonuje się w oparciu o wiarę, że on jest Dobrym Pasterzem, a wiara w Niego – koniecznym warunkiem zbawienia. Prawda o zbawczej konieczności wiary w Jezusa Chrystusa rozwija się w „promieniach” Jego żywej i zbawczej obecności w Eucharystii. „Zostań, Panie, z nami” – to jedno z ostatnich przesłań danych Kościołowi przez Jana Pawła II. Bądźmy wierni temu przesłaniu i realizujmy program duszpasterski nakreślony nam przez zmarłego Ojca Świętego – Jana Pawła Wielkiego. Niech on nas w tym wspomaga, błogosławiąc nam dobrą ojcowską ręką z Okna Domu Ojca.

Wasz Biskup Zygmunt

Rzym, 8 kwietnia 2005 r. W dniu pogrzebu Jana Pawła II Sekretariat Biskupa 15 04 2005 List na niedzielę Dobrego Pasterza (17.04)